Dit had ik een jaar geleden niet durven dromen..

Bekkenpijn

Iets wat ik nooit onder stoelen of banken heb gestoken was mijn bekken problemen zowel tijdens, als na mijn zwangerschap van Sven. Verschillende therapieën heb ik gevolgd en een revalidatieproces kwam heel erg dichtbij. Tot ik werd doorverwezen naar een therapeut die geloofde in mij en mijn krachten. ‘Meid, wij gaan er samen tegenaan!’ waren haar woorden. Maar tegelijk wees zij mij er ook op dat dit het laatste station was voor een revalidatieproces. Vandaag vertel ik jullie hoe het nu met mijn bekkenprobleem gaat. Dit had ik een jaar geleden niet durven dromen..

Mijn artikel over ‘Bekkenpijn na de zwangerschap’ is erg goed gelezen, ik kreeg de meest lieve reacties en ik heb lotgenoten leren kennen. Samen deelden wij onze ervaringen en strubbelingen die we hiervan tegen komen in het dagelijkse leven. Dat alles maakte mijn bekkenpijn al lichter. Ik was gelukkig niet de enige. 

Heb jij mijn verhaal over ‘Bekkenpijn na de zwangerschap gemist? Klik hier voor het verhaal!

Ik had de boekjes voor een eventueel revalidatieproces al in huis liggen, verschillende onderzoeken had ik al gedaan en hoe het dan met Sven zou gaan had ik al helemaal bedacht. Elke dag was weer hetzelfde. Lopen, zitten, fietsen, liggen, Sven tillen alles koste moeite en deed mij pijn. Zou het ooit nog goed komen? Zou ik ooit weer kunnen wandelen? Zou ik ooit weer kunnen hardlopen? Wat ik overigens voor mijn zwangerschap deed. Kilometers. Nu voelde een blokje om met de hond al aan alsof ik de marathon had gelopen.

Mijn laatste hoop was een therapeut hier in de buurt die mijn die schop onder de kont gaf en een dosis positiviteit die ik nodig had. ‘Meid, wij gaan er samen tegenaan!’ waren haar woorden. Maar tegelijk wees zij mij er ook op dat dit het laatste station was voor een revalidatieproces. Met volle moed zijn wij er samen tegenaan gegaan. De ene week ging mij beter af als de ander. De ene keer stond ik er huilend en de andere keer met een grote glimlach. Want ook al ging ik met kleine stapjes vooruit, het was mij telkens niet goed genoeg. Ik wilde meer en meer. Want het blokje om met de hond voelde nog steeds aan als een hele marathon. Mijn therapeut gaf mij inzicht in wat wel lukte.

Kleine stapjes, werden grote stappen.
De kleine stapjes, werden grote. Het blokje om met de hond voelde niet meer als een marathon. Het was tijd om te focussen op wat ik wilde. Wat wilde ik bereiken? Ik wilde weer hardlopen om eindelijk eens van die extra zwangerschap kilo’s af te komen. Ik legde de lat hoog, heel hoog. Mijn hardloopschema van de therapeut ligt nog veilig en netjes in de lade. Maar het blokje om met de hond is iets groter geworden. Ik kan weer pijnloos wandelen! Niet een blokje om, maar kilometers! We zitten zo rond de 11km! Dit had ik een jaar geleden niet durven dromen. Samen met mijn buurvrouw loop ik elke week een avond een aantal kilometers. De ene week meer dan de andere week. Maar hej, kleine stapjes hé? Toch probeer ik elke x weer mijn lat iets hoger te leggen, want tja, zo ben ik nu eenmaal. Zo hoop ik weer te kunnen hardlopen. Maar voor nu ben ik heel blij met mijn wandelingen en de kilometers die ik hiermee af leg. Niet altijd pijnloos, maar dragelijk is het wel!

Ik weet ook dat er ook vele andere verhalen over bekkenpijn zijn als dat van mij. Niet bij iedereen gaat het zo van het leien dakje. Maar blijf positief en neem genoegen met de kleine stapjes..

Het komt goed. <3

Op dit moment zit Tineke van de blog Mammatien in een revalidatietraject voor haar bekkenproblemen. Op haar blog Mammatien.nl lees je verschillende verhalen over haar ‘probleem’ en haar weg naar en tijdens dit traject. Ik heb zoveel bewondering voor Tineke en haar gezin! 

Diana (22-03-1990), heeft een geregistreerd partnerschap met haar grote liefde M, heeft een zoontje genaamd Sven (27-10-2014), drinkt een wijntje op z’n tijd en verzint 10.000 redenen om niet te hoeven sporten.

Ook leuk om te lezen..

6 reacties

  1. Oh meid wat ontzettend goed en fijn om te lezen!!! Ik heb nu zelf sinds een paar maanden mijn revalidatietraject afgerond en met mij gaat het ook stukken beter! Heerlijk, geniet er lekker van!!!

  2. Wat goed om dit te lezen en heel lief dat je mij noemt! Ik zit zelf nu de idd middenin de revalidatie en merk ook dat ik kleine stapjes vooruit. Heerlijk he! Ga zo door xxxx

  3. Ik weet niet hoe het voelt, maar een buurvrouw van me heeft het ook gehad. Het was een hel volgens haar. Het is vast een verlossing dat het de goede kant op gaat met je.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *